Ahşap ve yontulmuş insan figürleri arasındaki zarif denge sayesinde bu eser, en temel insani ihtiyaçların dayanıklılığını çağrıştırıyor. Sade ve ham siyah siluetler, ahşabın organik dokusuyla tezat oluşturarak köklere dönüşü ima ediyor. Üzerinden yüzyıllar geçmiş olsa da bir kişinin diğerini salıncakta itmesi imgesi, oyunun ve bağlantının zamansız sabitler olduğunu hatırlatıyor.

Bu eser, insani özlerin kalıcılığı üzerine bir düşünceye davet ediyor: oyun, ilişki ve etkileşim arzusu. Dünyanın çoğu zaman baş döndürücü bir hızla değiştiği bu çağda sanatçı, çağları aşan sessiz ama derin bir ana bizi taşıyor.