‘Şeytana Uğramış’ heykeli, kusursuz derecede pürüzsüz ve beyaz boynuzlarıyla canlı kırmızı renkte bir iblis başını karşımıza çıkarır. Rengin kullanımı ve bitişin parlaklığı, sessizlikte duyuluyormuş gibi hissettiren rahatsız edici bir doku ortaya koyar. Yüzün ifadesinde, belki de çarpık gülümsemede ve boş gözlerde yoğun biçimde insani bir şeyler vardır; eserin, hayal gücünün gizli bir köşesinden fışkırıyormuş gibi bir aurası bulunmaktadır. İlkel güçlerin ve ham duyguların bir simgesi olarak işlev görür. Bu yapıt yalnızca çağrıştırmakla kalmaz; canavar olanı sorgulatır ve üzerine düşünmeyi desteklerken bizi eşit ölçüde korkutan ve büyüleyen şeyle yüzleşmeye davet eder.